می

از نانشنامه، دانشنامهٔ عامیان
پرش به: ناوبری، جستجو

می نوعی سرکه‌ی نامرغوب است که در اسلام ِ مترقی ِ ایرانی صحبت پیرامون آن و سراییدن شعر در مدحش مستحب ولی نوشیدنش حرام است. ادیبان آن را به دو نوع زمینی و بهشتی تقسیم کرده‌اند. نوع زمینی آن مرغوب‌تر است و صرف آن باعث شنگولی می‌شود. نوع بهشتی آن با آب تفاوتی ندارد و استعمال هزار پیاله از آن تنها به افزایش شمار دفعات سر زدن به آبریزگاه می‌انجامد. نوع دیگری هم از می وجود دارد که به آن می ِ الهی می‌گویند. طبق آخرین محاسبات، چنین ترکیبی زائید‌ه‌ی خیالات خامی‌ است که پس از صرف می ِ زمینی به فرد دست می‌دهد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

شیراز